مهم نیست که
که رویاهای مرا می دزدند
یا به لحن ترانه های کودکی ام می خندند
می دانم
به زودی
در زیر عبور این لحظه های پر شتاب دفن خواهم شد
ولی
تو را قسم به هر چه از بی قراری دریا شنیده ای
مگذار کسی هوای بارانی چشمت را
به گریه تعبیر کند...
ناگفته بر لبانی که هنوز....هنوز نمی داند
فریاد چیست!
و راز هم رویایی است،
رویایی از جنس بلور...
آری هنوز به سطر دلتنگی تو نرسیده ام ...
هنوز در میان جوهر تنهایی غرقم
هنوز نمی دانم که آغاز این مرثیه کجاست؟
من که شاعر نيستم
من فقط قصه دل مي گويم
تا سبکتر شوم از غصه تو
تو که
مي داني
مي بيني
مي فهمي
و صد افسوس که چون سنگ به يک جا ماندي
و سوالم اينجاست؛
که چرا با قلم و فکر زبان
بر تن تيره اين ظلمت شام
پنجه نکشيدي و ساکت ماندي
شايد هم منتظر کاوه اي ديگر هستي
تا بيايد روزي
و به چرمين علمي بانگ دهد اي مردم
و تو آن روز نفسي تازه کني
جم بخوري
شايد هم منتظر دست قضا
که سکندر بکند جور زمان را از جا
و تو ...
نه
نه
نه
کاوه و رستم و اسکندر و گرشاسب
همه بازيچه ذهن من توست
خاموشي تلخترين قصه شبهاي سياه من و توست
و بدان
قصه هر چند که شيرين باشد
قصه گو هر چه توانا باشد
آخر قصه فقط خواب خوشي مي ماند.
پدر به تازگی کارش را از دست داده بود و نميتوانست هزينه جراحی پر خرج برادرش را بپردازد.
سارا شنيد که پدر آهسته به مادر گفت فقط معجزه می تواند پسرمان را نجات دهد سارا با ناراحتی به اتاقش رفت و از زير تخت قلک کوچکش را درآورد.
قلک را شکست. سکه ها رو رو تخت ريخت و آنها رو شمرد .فقط پنج دلار.
بعد آهسته از در عقبی خارج شد و چند کوچه بالاتر به داروخانه رفت.
جلوی پيشخوان انتظار کشيد تا داروساز به او توجه کند ولی داروساز سرش به مشتريان گرم بود بالاخره سارا حوصلش سررفت و سکه ها رو محکم رو شيشه پيشخوان ريخت.
داروساز جا خورد و گفت چه ميخواهی؟
دخترک جواب داد برادرم خيلی مريض است می خوام معجزه بخرم قيمتش چقدراست؟
دارو ساز با تعجب پرسيد چی بخری عزيزم!!؟
دخترک توضيح داد برادر کوچکش چيزی در سرش رفته و بابام می گويد فقط معجزه ميتواند او را نجات دهد من هم می خواهم معجزه بخرم قيمتش چقدر است؟ داروساز گفت: متاسفم دختر جان ولی ما اينجا معجره نمی فروشيم.
چشمان دخترک پر از اشک شد و گفت شما رو به خدا برادرم خيلی مريض است و بابام پول ندارد و اين تمام پول من است. من ازکجا می توانم معجزه بخرم؟؟؟؟
مردی که گوشه ايستاده بود و لباس تميز و مرتبی داشت از دخترک پرسيد: چقدر پول داری؟
دخترک پولهارا کف دستش ريخت و به مرد نشان داد.مرد لبخندی زد وگفت: آه چه جالب!!! فکر ميکنم اين پول برای خريد معجزه کافی باشه. بعد به آرامی دست اورا گرفت و گفت من ميخوام برادر و والدينت را ببينم .
فکر ميکنم معجزه برادرت پيش من باشه ، آن مرد دکتر آرمسترانگ فوق تخصص مغز و اعصاب در شيکاگو بود.
فردای آن روز عمل جراحی روی مغز پسرک با موفقيت انجام شد و او از مرگ نجات يافت.
پس از جراحی پدر نزد دکتر رفت و گفت از شما متشکرم نجات پسرم يک معجزه واقعی بود، می خواهم بدانم بابت هزينه عمل جراحی چقدر بايد پرداخت کنم؟
دکتر لبخندی زد و گفت :هزینه عمل 5 دلار می شد که قبلا پرداخت شده است.
نمی کشند كسي را ، نمی زنند به دار
دگر به جوخه ی اعدام نمی دهند طعام
نمی زنند کسی را به سینه غنچه ی خون
آری شهید در وطن ما کبود می میرد
قسم خوردم
که همچون سنگ
تیپا خورده ای باشم
خرد و بی حرکت
بر سر دل آرام
شیطنت شاید سبب گردد
یاد ما افتد
همچون پری افسونگری
آری
ولی در یاد من
همچون قلم بازیچه ای
آری
ولی در دست من
من مست چشمان توام
تو مست آزار منی
خون می چکد از چشم تو
آن چشم خونریزت ولی
تیمار قلبم می کند
من بسته ی عشق توام
جلد لبان تند تو
تو هم ولی در بند من
محتاج اشک چشم من
داغ تو بر پیشانیم
مدهوش تاب موی تو
تو هم ولی فارغ ز خود
مخمور بی تابی من
در حیرت خالق که چون طرح وجودت می زند
من ساختم تا رد کنم
مدهوش مصنوعم شدم.
فصل ، فصل خواب های وحشت است
***
***
***
-
***
-
-
***
ایرج جنتی عطائی
همان روزی که گفتم ببخشید
همان روز آشنایی ها تبه شد
همان روز که من با چشم گفتم
تمام رازهای من عیان شد
تو گفتی خرد شد آن آهنین بت
به یک خواهش تند کودکانه
تو را گفتم که دیگر راحتم کن
حتی با یک نیاز عاشقانه
ای وای چه کنم؟!!
که گلویم تک و تنهاست در این جمع خموش
و چقدر سخت شده باور این حرف عتیق
که خدا عادل و خاموش باشد.
امشب نه این که شام غریبان گرفته ام
بلکه به یمن آمدنت جـــــان گرفته ام
گفتی غزل بگو غزلم شور و حال مرد
بعد از تو حس شعر فنا شد خیال مرد
گفتم مرو که تیره شود زندگانی ام
با رفتنت به خاک سیاه می نشـانیم
گفتی زمین مجال رسیدنم نمی دهد
بر چشم باد فرصت دیدن نمی دهـد
وقتی نقاب محور یک رنگ بودن است
معیار مهر ورزیمان سنگ بـودن است
دیگر چه جای دلخوشی و عشق بازی است
اصلا کدام احمـق از این عشق راضی است
این عشق نیست فاجعه قرن آهن اسـت
من بودنی که عاقبتش نیست بودن است
حالا به حرفهای غـــریبت رسیده ام
فهمیده ام که خوب تو را بد شنیده ام
حق با تو بود از غم غربت شکسته ام
بگذار صادقانه بــگویم که خسته ام
بیزارم از تمام رفیقان نا رفیق
اینها چقدر فـــــاصله دارند
من را به ابتذال نبودن کشانـــده اند
روح من را به مسند پوچی نشانده اند
تا این برادران ریا کــــار زنده اند
این گرگ سیرتان جفا کار زنده اند
یعقوب درد می کشد و کــور میشود
یوسف همیشه وصله نا جور می کشد
اینجا نقاب شیر به کفتار می زنند
منصور را هر آیینه بر دار می زنند
اینجا کسی برای کسی کس نمی شود
حـتی عقاب در خور کر کس نمی شود
جایی که سهم مرگ به جز تا زیانه نیست
حتی با تو بودنمان عــــــا قلانه نیست
ما می رویم چون دلمان جای دیگر است
ما مــــی رویم هر که بماند مخیر است
ما مــــی رویم گرچه ز الطاف دوستان
بر جای جای پیکرمان زخم خنجر است
دل خوش نــمی کنیم به عثمان و مذهبش
در دین ما ملاک مسلمان بودن ابو ذر است
ما مـــی رویم مقصد مان نا مشخص است
هر جا رویم بی شک از این شهر بهتر است
از سادگی است گر به کسی تکیه کرده ایم
اینجا که گـــــرگ با سگ گله برادر است
ما مـــی رویم ماندن با درد فاجعه است
در عرف ما نشستن یک مرد فاجعه است
دیری است رفته اند امیران غافله
مـا مانده ایم و قافله و پیران قافله
اینجا دگر چه باب من و پای لنگ نیست
باید شتاب کـــــرد جای درنگ نیست
بر درب آفتاب پـــی باج می رویم
ما هم بدون باج به معراج می رویم
اگه باهم بودن آزاديه!
هر دو ما آزاد بوديم
دستهاي عصيانگر
دودنياي
دوشادوش
هر دو ازدوتا كوه مثل دو رود خروشان
و عاصي
جاري شديم!
تو تقاطعي به هم رسيديم!
جدايي ها رو فراموش كرديم
حسرتهارو زمين زديم ...
اگه تلخي كشيدن آزاديه!؟
هر دوي ما آزاديم
اون يه مرغ خار زار بي آشيون
من يه قناري تو قفس
اون شاخه به شاخه ميره و
قلبش رو تو خشكي صحرا ميدمه
و من تقسيم كردم قلبمو ميون
مصراعهاي ياغي
اينجوري كه پيداس
دوست داشتن هميشه به جستجو بودنه!
اينجوري كه پيداس...
دوست داشتن هميشه تو حسرت بودنه!
پيدا كردن، پيدا كردن و ذره ذره به باد دادن!
يه بازيچه رويا
....
تلخي كشيديم روزها
تلخي كشيديم با بغض خفه شده تو گلومون
تو اين مهموني كوتاه
تو غوغاي زلزله
سالها زندگي كردم
دست تو دست تلخي ها
ا گه تلخي كشيدن آزاديه!
هر دوي ما آزاديم
...
اما يه نگاه بغض آلود
ته همه ي اين تلخي ها ميمونه
لرزش و تاري دنياي پيش روم
واسه خاطر نميه كه تو چشام جا خوش كرده
...
اگه تلخي كشيدن آزاديه!
البته كه
من و تو
آزاديم...
خدایا
هان
چه می بینم من امشب در سیاهی ها
جوانی مست می کوبد به شلاقش
بر آن قامت رعنای بی مانند
گل سرخم چه پرپر شد
نه از غمهای آن ضربت
که از ضارب
که ازپستی و بی شرمی
که از مردن
_ نه مرگ خود
ز مرگ دوستی هایی که پرپر شد.
حتي اگر از عشق ســــــــري خواسته بودم
از شوكـــــــت سيمرغ ، پري خواسته بودم
خورشيد درخشـــــان به كفم بود ، ولي من
از شمـــــع ، دل شعله وري خواسته بودم
با عقل خود از عشق سخن گفتم و خنديد
آري ! خبــــــــر از بي خبري خواسته بودم
غير از ضررم مشورت دوســــــت نبخشيد
اي كاش ز دشمن نظـــــري خواسته بودم
افســـــوس ! خدا حاجت يك عمر مرا داد
اي كاش لب ســـــــرخ تري خواسته بودم
هیچ چیز بیشتر از امروز ارزش ندارد .
نمی توانید دیروز را زنده کنید و فردا هم هنوز در دسترس شما نیست.
بوی موی خیس افشانت
نرمی چشمان گریانت
نوازش می کندغمهای تیز قلب تنهای مرا
اما
نمی خواهم دلم آرام گیرد با سر انگشتان خونینت
آييــن عشق بــــازي دنيــــا عوض شده است
يوسـف عوض شده ست،زليخا عوض شده سـت
سر همچنــــان به سجده فـــرو بـــرده ام ولـي
در عشــق سالهاست كه فتــوا عوض شده ست
خو كن به قايقت كـــه به ساحل نمــي رسيـم
خو كن كه جــاي ساحل و دريـا عوض شده ست
آن بـا وفـــا كبــــوتر جلدي كه پـــر كــــشيد
اكنون به خــــانه آمـــده،عوض شــــده سـت
حــــق داري مـــــرا نشنـــــاسي،به هر طـريق
مـن همچنان همــــانم و دنيا عوض شده ست
وقتي هر گوشه اين شــهر
پــر تــزريقـــي و معــتاد
وقتـــــي شاعر سياســـت
به مســــافر كشـي افــتاد
وقتـــي باتـوم و كشــيده
زده تـــو غـــــرور مــردم
وقتي ضــــجه شكــــــنجه
تــوي ايــن هـمه صـدا گم
وقتــــي پـــرونــده بــره
زيــر دستـــــاي يه گرگـه
جايي كه چــــــــرا و امــا
غلـــطي خيلــــي بـــزرگه
وقتــي كودك خيابــــون
نصفه شب آدامس به دسته
اونـــكه مسئــول و مديره
يا خمـــاره،يا كه مســــــته
دخـــــتر فـــراري هر شب
وقتـــي تو تخــــت جديده
گل ســر رو هــــــم نديده
وقتـــي كه گلــــيم تصميم
قد پــــاي من و مـــا نيست
وقتـــي حـرف حرفه يه فرده
حرف، حــرف اجتـماع نيـست
وقتـــــي مــــزه تــــن تـو
باب دنــــــدون سيــــاست
جائـــــــــيكه شعر جديـدت
درد سر ســاز ميشه واسه ات
از دو تا چشمــــــــاي آبيت
شعر گفتن خنــــــــده داره
توي شهري كه غــــــم نون
اشك مرد و در ميــــــــــاره
شاهکار بینش پژوه
من به تو گفتم
که عاشق نیستی
تو به من گفتی که عاقل نیستی
من به تو گفتم که ترسو مرده است
تو خموش گفتی که احمق نیستی
بگذار تا بگویم
من راز این جماعت
اینان که خاموش هستند
با ناز و با رضایت
یا للعجب خدایا
اینان چو مردگانند
ره می روند اما
مغرور و با صلابت
از هر زمان دوری
این روزگار سیه تر
هر کس به چشم خود دید
اما کجا شجاعت
تار عنکبوت ظلمت
با دم ز جا بر اید
اما کجا صدایی
نا از نفس نیاید.
